به روز شده در: ۱۲ تير ۱۳۹۹ - ۱۹:۵۴
اواخر سال ۱۳۶۴ بار دیگر به صورت انفرادی رفتم منطقه و به رزمندگان لشکر پیوستم. شهید جنگروی تا مرا دید گفت داخل همین ستاد لشکر باش. قرار است که عملیات شود و از کار‌هایی که لازم بود انجام بده. دوستان زیاد دیگری هم در آنجا حضور داشتند، ما هم کنارشان بودیم.
کد خبر: ۳۸۶۲۷۳
تاریخ انتشار: ۱۲ اسفند ۱۳۹۸ - ۰۹:۱۴ - 02March 2020

به گزارش گروه سایر رسانه‌های دفاع‌پرس، سردار حاج «علی فضلی» از جمله فرماندهان دوران دفاع مقدس است که پس از جنگ هم دست از جهاد و مبارزه برای خدا برنداشته است. حاج علی فضلی علی‌رغم سبک زندگی نظامی‌ای که دارد، بسیار خوش‌رو و گرم با مخاطبان خود برخورد می‌کند. سردار فضلی در جریان فتنه‌های مختلف نیز با مدیریت‌های به‌جا و درستش توانسته جلوی بسیاری از خسران‌ها را در جامعه بگیرد.

در حالی که از چشم «حاج علی» خون می‌آمد ذکر می‌گفت

این فرمانده دوران دفاع مقدس مدتی را بر اثر بیماری ناشی از جراحات جنگ در بستر به سر برد. به همین علت فرصت را مغتنم شمردیم تا با دوستان و همرزمانش در مورد شخصیت او صحبت کنیم. در گفت‌وگو با «محمد وصالی» از همرزمان حاج علی سعی شده تا با زوایای دیگری از اخلاق این سردار رشید اسلام آشنا شویم.

نمی‌شد تیپ را به امان خدا رها کرد

وضعیت تیپ ۱۰ سیدالشهدا با شرایط جدید کمی بهم ریخته و سخت شده بود تا اینکه یک روز از طرف مسئول عملیات سپاه تهران، آقای محسن شفق به آقای محمد خزایی مأموریت داده می‌شود به عنوان مسئول تیپ با تعدادی دیگر بروند و فعالیت تیپ را از سر بگیرند.

ایشان هم بنده را خواست و گفت: «این مأموریت سخت را به من داده اند من به خودت و بچه‌های دیگه نیاز دارم.» من هم قبول کردم، چون مسئله جنگ و جبهه بود و هرچند که روحیه و نظر ما هم با بچه‌های تیپ و شهید حسن بهمنی یکی بود، ولی نمی‌شد به خاطر این مسائل تیپ را به امان خدا رها کرد و از طرفی هم حضرت امام با پیامشان تکلیف افراد را روشن کرده بودند..
خلاصه با تعدادی دیگر از دوستان از قبیل آقای محمدباقر تاجیک، مرتضی کاظمیان، جواد حکمی، امیر چیذری و چند نفر دیگر و خود آقای خزایی که جمعا شاید ۱۰ نفری می‌شدیم همراه شدیم و رفتیم به سمت دوکوهه. آنجا تیپ را تحویل گرفتیم و شروع کردیم به سازماندهی.

برادر خزایی فرماندهی تیپ بود، من مسئول گردان قمر بنی هاشم شدم و بقیه هم هر کدام در مسئولیتی مشغول کار شدند. البته به لحاظ روحی و روانی، بخاطر آن قضایا و تغییر و تحولات، شرایط سختی بود، اما از آنجایی که برای افراد، مسئله اصلی جنگ بود و تیپ سیدالشهدا هم از یگان‌های مطرح تهران به حساب می‌آمد، خیلی از افراد حتی کادر زمان قبل هم باقی ماندند و بدون تعصب خاصی خالصانه و صادقانه کار کردند و کادر جدید هم بدون هیچگونه عکس العملی با آغوش باز به استقبال این عزیزان رفته و همگی دست در دست هم با سرعت برنامه ریزی و سازماندهی تیپ را فعال کردیم و تیپ توانست تا حدود زیادی آن جایگاه خودش را پیدا کند.

این عملیات بسیار عملیات سخت و پیچیده‌ای بود

محل استقرار تیپ ما نزدیک سد دز روبروی پادگان دوکوهه بود و این فعالیت با عملیات بدر همزمان شد و ما نقش پشتیبانی داشتیم.

عملیات در غرب هورالهویزه انجام شد و نیرو‌ها باید از دجله می‌گذشتند و به جاده العماره بصره می‌رسیدند و بعد پراکندگی پیدا می‌کردند تا هم به رودخانه و هم به جاده مسلط شوند. عملیات بدر در ساعت ۱۱ شب ۱۹ اسفند ۱۳۹۳ با رمز یا «فاطمه الزهرا (س)» شروع شد. باید عملیات با ضربت و سرعت عمل انجام می‌گرفت. اوضاع طوری بود که شهید «مهدی باکری» فرماندهی لشکر ۳۱ عاشورا با نیروهایش محاصره شده بودند.

شهید باکری مورد هدف مستقیم گلوله قرار گرفته و او را سوار قایق می‌کنند که به عقب تخلیه شود که گویا قایق را هم با آرپی چی می‌زنند. این عملیات بسیار عملیات سخت و پیچیده‌ای بود.

یادم هست که هم روحیه بچه‌ها و هم فرمانده هان آنقدر تضعیف شده بود که حضرت امام (ره) پیام دادند و همه را دعوت به صبر و استقامت، مقاومت و اتحاد کردند.

آقای خزایی برای بررسی منطقه عملیاتی بدر به جفیر رفته بود که در آنجا بخشی از عملیات را هم واگذار کرده بودند به تیپ ما. بعد به ما اطلاع دادند و گفتند: گردانتان را جمع کنید و به منطقه‌ی جفیر بیایید و وارد عمل شوید. این کار در آن مقطع زمانی خیلی کار سختی بود. جابه جا کردن یک گردان آن هم با سرعت و ضرورت و با آن سازمان جدید، کار ساده‌ای نبود.

ما گردان را به جفیر بردیم و مستقر کردیم و منتظر دستور بودیم. منطقه‌ی جفیر هم که در منطقه‌ی خوزستان و در واقع در بخش جنوب غربی ایران و در ۵۰ کیلومتری اهواز و شاید ۳۰ یا ۳۰ کیلومتری شرق آزادگان بود، بسیار حائز اهمیت و یکی از مراکز اصلی هدایت و پشتیبانی برای عملیات بچه‌هایی بود که باید در هورالهویزه در عملیات بدر و خیبر عمل می‌کردند.

جای عجیبی بود. انگار مرکز الحاق رود کارون، رود کرخه، هورالهویزه و طلائیه بود. من شنیدم برای آزادسازی جفیر در عملیات نصر که در تاریخ ۱۰ دی ماه سال ۱۳۵۹ اجرا شد، بچه‌ها خیلی سختی کشیده بودند.

غافلگیری شبانه

یکی از برادران پیشنهادی داد برای اینکه بچه‌ها خسته نشوند و آماده باشند یک مانور رزم شبانه را ترتیب بدهیم. این تصمیم با مسئولین مربوطه در میان گذاشته شد و آن‌ها هم قبول کردند، اما مسئولینی که از تهران آمده بودند خبر نداشتند و نمی‌دانستند قرار است داخل تیپ، یک رزم شبانه اجرا بشود و با خیال راحت خوابیده بودند. ما شروع کردیم به اجرای مانور با سروصدا‌های زیاد، بر پا برپا، بلندشو بلندشو و تیراندازی‌های فراوان و چند مورد انفجار.

یک عده‌ای فکر می‌کردند عراقی‌ها حمله کرده‌اند. چون شب و تاریک هم بود، ترسیده بودند و نمی‌دانستند چکار کنند. یکی از بچه‌ها یک ابتکاری هم به خرج داده بود و آن اینکه چند تا کتری آب داغ کرده بود و در بین آن‌ها می‌گشتند و می‌ریختند روی پاهایشان چه آن‌هایی که در تاریکی شاهد تیراندازی بودند و با آن‌هایی که تیراندازی می‌کردند. افراد هم فکر می‌کردند که تیر خورده‌اند. داد و هوارشان به آسمان بلند می‌شد. در تاریکی شب نمی‌توانستند تشخیص بدهند چه خبر است.

یک ساعتی این مانور ادامه داشت و بدون هیچگونه حادثه و اتفاقی هم تمام شد. البته در پایان اعتراضاتی شد بخصوص مسئولینی که از تهران آمده بودند، شاکی شدند، اما در مجموع یک تجربه و تنوع خوبی بود و آمادگی افراد را هم بیشتر کرد.

این ماجرا گذشت تا اینکه به ما گفتند آماده باشید باید داخل خط و منطقه‌ی عملیات بروید. با این وضعیتی که اجرا کرده بودیم ما آمادگی کامل داشتیم، اما یک دفعه گفتند عملیات لغو شده است و عراق دارد منطقه را شیمیایی می‌زند. سریع جمع کنید و به سد دز برگردید. ما هم باز با همان دردسر گردان را سریع جمع کردیم و به سد دز برگشتیم و مستقر شدیم و منتظر اعلام عملیات بعدی بودیم.

یکی از بسیجی‌ها یکدفعه دست کرد و چشمش را در آورد

با وجودی که این نقل و انتقالات برای رزمندگان کمی سخت بود، اما وقتی شرایط منطقه را برای آن‌ها توضیح می‌دادیم قانع می‌شدند. البته بچه‌های بسیجی همیشه روحیه خوبی داشتند و یکپارچه شور و اشتیاق بودند و می‌خواستند در عملیات شرکت بکنند و وقتی عملیات نبود خسته می‌شدند. بعضی وقت‌ها هم که می‌دیدند عملیاتی در کار نیست سریع به تهران برمی گشتند. یک خاطره را اینجا عرض کنم که شاید خالی از لطف نباشد.

یک بار یکی از بچه‌های بسیجی آمد و به من گفت: «می‌خواهم به مرخصی بروم. اگر اینجا باشم گرد و خاک چشمم را اذیت می‌کند. از عملیات هم که فعلا خبری نیست.»

من گفتم: «مگر چشمت چه مشکلی دارد؟ او هم یکدفعه دست کرد و چشمش را در آورد. من تا آن موقع هنوز چشم مصنوعی ندیده بودم و اول هم یک کمی جا خوردم. او چشمش را در یکی از عملیات‌ها از دست داده بود، ولی با همان روحیه شهادت طلبی، علاقه و ایثار برای عملیات آمده بود.

بفرمائید داش

در کنار این بچه ها، بچه‌های داشی مشتی هم در گردان داشتیم که بعضا یا بچه‌ی جنوب شهر تهران بودند یا از جا‌های دیگر آمده بودند. علی فری یکی از همین بچه‌ها و اهل شهرری تهران بود. مو‌های فری داشت و کل بدنش خالکوبی بود. قبل از این که جبهه بیاید زیاد فرد موجهی نبود و برای آمدنش به جبهه هم کلی داستان داشت که چقدر در پذیرش بسیج رفته و آمد کرده تا توانسته بود اعزام شود.

یک روز داخل چادر ما بود و من بیرون ایستاده بودم که از ستاد تیپ زنگ زدند. ایشان گوشی تلفن را برداشته بود و با همان لحن و کلام خودش گفته بود: «بفرمائید داش» این نوع جواب دادن به طرف آن سوی خط خیلی برخورده بود. به همین خاطر گفته بود: «یعنی چه، این چطور حرف زدنیست؟ مگر اینجا چاله میدان است؟

على فری هم گفته بود: «ببین! این برادری که شما تازه به آن رسیده اید و به هم می‌گویید، قبل از این که شما بدانید برادری چی هست، ما به آن داش می‌گفتیم و همه هم داداش و داش همدیگر بودیم.»

بعد آن‌ها پیگیر شدند که ببینند این شخص چه کسی است و ما هم توضیح دادیم و گفتیم داستانش اینطوری است و همه که نباید یک شکل باشند و خلاصه ماجرا جمع شد.

على فری همیشه می‌گفت: «هر کسی به جبهه می‌آید فقط باید یک سیخ جیگر داشته باشد.». رفتار‌های دیگری هم داشت که جالب بود.

کمک‌هایی که محسن پاپتی آورد

یک نفر دیگر هم داشتیم که از دوره‌ی قبل از من آنجا مانده بود. به او «محسن پاپتی» می‌گفتند به خاطر اینکه بیشتر موقع‌ها پا برهنه رفت و آمد می‌کرد.

بچه بندرعباس بود و آنجا سیگار فروشی می‌کرد. خیلی زرنگ، زبل و فعال بود. خاطره‌ای را بچه‌ها از ایشان در عملیات قبلی که من نبودم تعریف می‌کردند و می‌گفتند بچه‌هایی که شب به خط و عملیات می‌رفتند، وقتی برمی گشتند هم از نظر خورد و خوراک و هم از نظر بی خوابی هلاک بودند. خسته می‌افتادند و روی همان خاکریز‌ها می‌خوابیدند.

این آقا محسن هم رفته بود از شهر چند تا پستونک بچه خریده بود و در دهان رزمنده‌هایی که از عملیات و خط برگشته و در کنار خاکریز‌ها از خستگی خوابیده بودند می‌گذاشت.

هر کس که این صحنه را در آن شرایط می‌دید یک حالت نشاط و خنده‌ای برایش ایجاد میشد و خستگی را فراموش می‌کرد.

یکبار هم بچه‌ها دیده بودند که محسن با یک ماشین کامیون از کمک‌های مردمی آمد داخل گردان. گفتند این را از کجا آورده ای؟ گفت جلوی پادگان دوکوهه ایستاده بود و دنبال آدرس می‌گشت من یک سیگار وینستون بهش دادم گفتم بیا با من بریم. منم آوردمش اینجا.

چند نفر دیگر هم در گردان داشتیم که اهل ورزش و باستانی کار بودند و برای خودشان گود زورخانه درست کردند. این‌ها باعث روحیه دادن به بچه‌های رزمنده می‌شد. هنر جبهه این بود از این همین بچه‌های داشی مشتی، بچه‌هایی شجاع، مخلص، و ناب می‌ساخت.

بعد از یک مدت، آقای خزایی از تیپ رفت و برادر «علی فضلی» آن زمان و سردار فضلی فعلی را به جای ایشان معرفی کردند. ایشان آمد و فرمانده لشکر ۱۰ سیدالشهدا شد و من هم مدتی بعنوان فرماندهی گردان قمربنی هاشم (ع) ماندم. بعد از مدتی که من در خدمت ایشان بودم دوران مأموریتم تمام شد و به تهران برگشتم و لشکر هم روبروی پادگان دوکوهه مستقر شد.

کنار حاج فضلی شب خاطره انگیزی بود

علی فضلی را دورادور می‌شناختم و برخورد‌های کوتاهی هم با او داشتم. اما شهید جنگروی از دوستانم بود که در لشکر ۱۰ سیدالشهدا (ع) زمان فرماندهی محمد خزایی با هم آشنا شده بودیم. یک شب سردار فضلی و شهید جنگروی که قائم مقام لشکر بود، برای کاری آمده بودند ورامین. منزل پدری ام ورامین بود و از آن‌ها دعوت کردم شب برای استراحت بیایند آنجا. شب خاطره انگیزی بود. همان شب جنگروی سر بسته به من اطلاع داد عملیات نزدیک است، بروم منطقه و در لشکر ۱۰ سیدالشهدا (ع) در عملیات کنارشان باشم.

اشهدمان را خواندیم

اواخر سال ۶۴ بار دیگر به صورت انفرادی رفتم منطقه و به رزمندگان لشکر پیوستم. شهید جنگروی تا مرا دید گفت داخل همین ستاد لشکر باش. قرار است که عملیات شود و از کار‌هایی که لازم بود انجام بده. دوستان زیاد دیگری هم در آنجا حضور داشتند، ما هم کنارشان بودیم.

در همین زمان بود که عملیات والفجر ۸ یا عملیات مهم نبرد فاو آغاز در بهمن سال ۹۶ از منطقه خسروآباد آغاز شد و نیرو‌ها با غافلگیری عراقی‌ها توانستند از اروندرود عبور کرده و شبه جزیره فاو را تصرف کنند.

لشگر ۱۰ سیدالشهدا در خرمشهر مستقر بود و من هم در آنجا بودم تا اینکه قرار شد لشکر هم از اروند عبور کند و در شهر فاو عملیات داشته باشد. حرکت کردیم و به منطقه خسروآباد رفتیم. هواپیما‌ها و توپخانه دشمن دیوانه وار آتش می‌ریختند. برای عبور از اروند، در میان نخلستان‌ها نهر‌هایی وجود داشت که به اروند متصل بود و لذا هر لشکری برای خودش نهری یا نهر‌هایی را انتخاب کرده بودند تا بتواند با قایق‌های تندرو، رزمندگان و تجهیزات و تدارکات را منتقل کنند.

من با تعدادی از بچه‌های لشکر آمدیم داخل نخلستان تا از نهری که مربوط به لشکر بود سوار قایق شویم و به فاو برویم. باید مقداری داخل نهر می‌رفتیم تا راحت بتوانیم سوار قایق شویم. قایقی آمد به حرکت کردن. همین طور که از نهر خارج و وارد رودخانه اروند شدیم، خانه و حرکت و موج آب رودخانه در دل آدم وحشت می‌انداخت، چون از طریق این رودخانه عظیم آب چهار رودخانه کارون، کرخه، دجله و فرات به خلیج فارس می‌ریزد. اما این‌ها مهم نبود.

مهم این بود که درست وسط رودخانه اروند که رسیدیم ناگهان هواپیما‌های عراقی سررسیدند و شروع کردند از بالا مثل نقل و نبات بمب ریختن و بمب‌هایی که از هواپیما ریخته می‌شد ما داخل قایق قشنگ آن‌ها را می‌دیدیم و گاهی هم هواپیما‌ها برای ایجاد رعب و وحشت حالت شیرجه می‌گرفتند و با یک سرعت و صدای وحشتناکی از بالای سر ما رد می‌شدند.

ما اشهد خودمان را خواندیم و هیچ باورمان نمی‌شد و امیدی نداشتیم که بتوانیم از این مهلکه جان سالم به در کنیم. برخی بمب‌ها در کنار قایق‌ها می‌خورد و اگرچه در آب قدرت انفجار نداشتند، ولی چنان تلاطمی ایجاد می‌کردند که کنترل قایق با سختی و مشقت روبرو می‌شد تا جایی که در چند نوبت نزدیک بود قایق واژگون و غرق شود. هر آن هم ممکن بود یکی از این بمب‌ها داخل قایق بیفتد.

خلاصه شانس آوردیم که بمب‌ها به قایق برخورد نکرد و با هزار ترس و وحشت بالاخره از عرض ۱۰۰۰ متری اروند عبور کردیم و رفتیم داخل شهر فاو. داخل شهر تعدادی از لشکر‌ها و یگان‌ها مستقر بودند و هر کدامشان خطی داشتند که آنجا پدافند می‌کردند.

با این عملیات ما می‌خواستیم قدرت خودمان را به دنیا نشان دهیم

حفظ جزیره فاو از هر جهت برای ما اهمیت داشت، چون این عملیات در نوع خودش خیلی سخت و مهم بود و خیلی هم گسترده و یکی از بزرگتری عملیات‌هایی بود که انجام می‌شد. با این عملیات ما می‌خواستیم قدرت خودمان را به دنیا نشان دهیم. لشکر ۱۰ سیدالشهدا در شهر فاو مکانی را برای خودش در نظر گرفته بود تا با یک برنامه ریزی بتواند اجرای مأموریت کند.

در یک ساختمان نیمه کاره ای، مسئولین لشکر مثل سردار فضلی و شهید یدالله کلهر، شهید جعفر جنگروی، شهید میر رضی، شهید احسانی نژاد، شهید اسکندرلو و تعدادی دیگر از برادران کادر جمع شدند و من هم آنجا بودم. قرار بود جلسه‌ای برگزار شده و در خصوص مأموریت لشکر صحبت کنند.

حاج علی دست روی چشم خونی اش گذاشت ذکر گفت

اسکندرلو، شهید کلهر و چند نفر دیگر و من در یک اتاقی نشسته بودیم و سردار ان شهید جنگروی، شهید میررضی، شهید احسانی نژاد و چند نفر دیگر هم در بیرون بودند که ناگهان یک صدای انفجار شدیدی رخ داد. شدت انفجار به حدی بود که پنجره‌ها را هم از جا کند. سراسیمه دویدیم بیرون و دیدیم که هر کدام از افراد به شکلی شهید و زخمی شده‌اند.

سردار فضلی را دیدم که دست روی چشمش گذاشته و در حالیکه خون از صورتش سرازیر بود، داشت ذکر می‌گفت. وقتی دستش را برداشت من دیدم چشمش مثل گوشت چرخ کرده تخلیه شده است. به طرف شهید جنگروی رفتم. ایشان هم به پهلو دراز کشیده بودند و آرام ذکر می‌گفتند که بعدش با یک صدای خرخری، بر اثر اصابت ترکش به قلب و ریه اش شهید شدند.

شهید احسانی نژاد هم که مسئول ستاد لشکر بود از ناحیه سر آسیب سختی دیده بود و درجا شهید شده بود. سریع سردار فضلی و شهدا را به عقب لشکر و نهایتا به تهران انتقال دادند. همه این‌ها بر اثر موشکی بود که در نزدیکی این عزیزان اصابت کرده بود و باعث شد که لشکر مسئولین اصلی خود را از دست بدهد و از اجرای مأموریت باز بماند.

یکی دو روز قبل که در ستاد لشکر بودیم من کنار شهید جنگروی نشسته بودم که از سپاه تهران با ایشان تماس گرفتند و گفتند شایعه شده که فلانی و فلانی حتی خود جنگروی شهید شده اند که ایشان به برادران سپاه تهران گفت به این شایعات توجه نکنید و تا از زبان خود من راجع به افراد چیزی نشنیدید قبول نکنید که دو روز بعدش خودش شهید شد.

منبع: فارس

انتهای پیام/ 900

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ها
آخرین اخبار