به روز شده در: ۰۴ بهمن ۱۳۹۹ - ۰۵:۰۴
گزارشی به بهانه حضور خانواده های شهدای مدافع حرم در راهیان نور؛
زائران راهیان نور مستقر در اردوگاه دسته دسته آماده می شوند برای استقبال از مهمانان ویژه؛ مهمانانی از جنس آب و آیینه که با صدای پای بهار قدم به کربلای ایران گذاشتند.
کد خبر: ۲۳۲۴۳۷
تاریخ انتشار: ۲۷ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۱ - 17March 2017

به گزارش دفاع پرس از مازندران، به بهانه حضور خانواده های شهدای مدافع حرم مازندران در جمع راهیان نور استان مازندران گزارشی تهیه شده که در ادامه می آید:

بوی عطر گلاب و دود اسپند تمام فضای اردوگاه شهید مهدی باکری را پر کرده، انگار خبری در راه است.  زائران راهیان نور مستقر در اردوگاه دسته دسته آماده می شوند برای استقبال از مهمانان ویژه؛ مهمانانی از جنس آب و آیینه که با صدای پای بهار قدم به کربلای ایران گذاشتند.

مهمانانی که در جستجوی گل های بی نشان کربلای سوریه به  کربلای جبهه ها آمده اند تا با خواهران و مادران شهدای گمنام دفاع مقدس همنوا شده و بگویند گلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم او را.

امشب خانواده های شهدای دو مصطفی، دوعلمدار زینبی، دو رزمنده ازقدمگاه هزاران رزمنده و شهدای مازندرانی از چالوس و رامسر، ماه شب های اردوگاه راهیان نور مازندران شدند.

خانواده شهدای مدافع حرم شهید مصطفی شیخ الاسلامی و شهید مصطفی تاش موسی در آغوش اشک های سلام و صلوات زائران راهیان نور قرار گرفتند.

تمثال شهید محمد بلباسی هم با آن لبخند همیشگی در بدو ورود به خانواده شهدای مدافع حرم خوش آمد می گوید. مگر می شود راهیان نور باشد و خانواده های شهدای مدافع حرم بیایند و خادم بی ادعای شهدا، شهید محمد بلباسی نباشد.

نوای لبیک یا زینب(س) تمام فضای اردوگاه را پر کرده است و دل ها با  نام تک تک نام شهدای مدافع حرمی که از بلندگوهای اردوگاه پخش می شود به لرزه می افتد.  پاها دیگر توان ایستادن ندارند زائران در گوشه ای نشسته و هق هق اشک هایشان سکوت شب اردوگاه را بهم میریزد.

خانواده های شهدای مدافع حرم با در دست داشتن قاب عکس شهدا  آرام آرام پا به اردوگاه شهید باکری می گذارند. همیشه گفته اند شنیدن کی بود مانند دیدن، امشب شبی است که اردوگاه زائران راهیان نور مازندران حال و هوای اعزام مدافعان حرم آل الله و لحظه بدرقه خانواده شهدا با شهیدشان را دارد.

پدر شهید مدافع حرم مصطفی شیخ الاسلامی از ایثارگران و یادگاران هشت سال دفاع مقدس است. پدری رزمنده  که موهای خود را در راه  دفاع از آرمان های انقلاب اسلامی سفید کرده حالا در میان آغوش زائران راهیان نور بیاد آن روزهای حماسه و ایثار اشک ها شانه های مردانه اش را می لرزاند. 

دیروز پدر اسحله بدست گرفت، لباس رزم پوشید از شمال با فرسنگ ها فاصله در جنوب کشور جلوی دشمن ایستاد و نگذاشت حرف امام(ره) روی زمین بماند. امروز  پسر با فرسنگ ها فاصله فارغ از مرزهای جغرافیایی در دفاع از آرمان های انقلاب در مقابل همان دشمن ایستاد . اینجاست که میگویند پسر کو ندارد نشان ازپدر... پسر با روحیه  ایثارگری که از پدربه ودیعه گرفته در کربلای سوریه به آرزویش رسید و آسمانی می شود.

مادر شهید مدافع حرم مصطفی شیخ الاسلامی هم  وقتی می بیند پسرهایی همسن مصطفایش در لباس خادمی خاک پای مادران شهدا  را توتیای چشم خود می کنند، با گوشه چادرش اشک هایش را پاک کرده برایشان دعا می کند و چه دعایی بهتر از دعای مستجاب مادر شهید درحق همه آنهایی که دل به شهدا سپردند.

همیشه می گفتم مصطفی به دست آمریکایی ها شهید می شود

مادر شهید مصطفی شیخ الاسلامی می گوید: «پدر مصطفی نظامی بود و اکثرا اوقات هم در خانه نبود. مصطفی شده بود دوست و رفیق من. مصطفی غیر  از من دوست دیگری نداشت.رابطه من و مصطفی رابطه مادر و فرزند نبود رابطه دو رفیق صمیمی بود.»

مادر شهید با لبخندی بر لب از لحظه خداحافظی مصطفی می گوید:«باور می کنید من نمیدانستم مصطفی برای سوریه رفته است. مصطفی چون ماموریت زیاد میرفت برای من عادی شده بود. سه سال برای ماموریت به کرمانشاه رفته بود برای همین  فکر اینکه مصطفی به سوریه رفته باشد را نمی کردم اما پدر و برادرانش میدانستند مصطفی به سوریه رفته است ولی من خبر نداشتم.»

لبخند مادر بغضی می شود درچشمانش و ادامه میدهد: «من بعد از شهادت مصطفی که مصادف شده بود با اربعین حسینی متوجه شدم که پسرم به سوریه رفته است. گاهی اوقات هم که زنگ می زد از مصطفی می پرسیدم کجایی می گفت مادر من کربلا هستم . من در این زمان همیشه فکر می کردم مصطفی بدست آمریکایی ها بالاخره شهید می شود.»

مادر با آهی از دل می گوید: «بچه مصطفی هنوز به دنیا نیامده بود یک روز همراه همسرش برای خرید لباس های بچه به بازار رفته بودند . وقتی پسرم عکس شهید همدانی را دیده بود، به همسرش گفت اگر روزی عکس مرا مثل شهید همدانی بنر بزنند تو چکار میکنی؟ همسرش ناراحت شد و این موضوع را به من گفت که من هم به مصطفی گفتم تو هنوز بچه ات به دنیا نیامد. مصطفی میگفت مادر اگر من با تصادف از دنیا بروم آن زمان تو را نمی بخشم  حق من نیست به مرگ طبیعی یا به تصادف بمیرم من باید شهید شوم.

در جواب حرفهایش هیچ حرفی برای گفتن نداشتم

مادر شهید شیخ الاسلامی با بیان اینکه من مادر سه پسری هستم که لباس رزم به تن دارند و در راه دفاع از نظام و انقلاب همیشه آماده هستند، به حرف های پسر شهیدش اشاره می کند و ادامه می دهد :«مادر شما باید خودت را برای مادر شهید شدن آماده کنی. حالا من خودم، همسرم و حتی بچه ای که به دنیا آمده هرسه باید شهید شویم آن وقت شما می گویید نه!»

 «پنج روز از آخرین تماس تلفنی مصطفی نمی گذشت که به همه می گفتم مصطفی شهید شد » مادر شهید با گفتن این حرفها سری تکان می دهد و با اظهار اینکه مصطفی مثل فرشته ها بود اضافه می کند:«وقتی خبر شهادت مصطفی را به من دادند  گفتم  خدایا شکرت. خدایا شکرت که اگر مصطفای من در این دنیا به مرگ طبیعی یا به تصادف می رفت من جواب خدا راچه می دادم.»

مصطفی شیخ الاسلامی حتی از بچه اش که چند هفته ای به تولدش نمانده بود و آنقدر برای به دنیا آمدن بچه اش علاقه نشان می داد؛ از خانواده اش گذشت، گذاشت و رفت و به اصحاب آخرالزمانی سیدالشهدا پیوست.  

مادر داغ دیده شهید مصطفی شیخ الاسلامی که  برای اولین بار زائر راهیان نور شده ، با کاروان شهدا و همراه با شهدا به کربلای ایران قدم گذاشته است در بخش دیگری از سخنان خود می گوید: «همسرم ایثارگر بود و هر منطقه عملیاتی که میرویم خاطراتی برایم تعریف می کند. اینجا بهشت است. خاک اینجا مقدس است. در روزهای پایان سال لطف خدا و شهدا بود که دلتنگی ها خود را در کربلای ایران باز کنیم.ای کاش همه مردم بیایند و اینجا را ببینند که شهدا چطور جان شان را در کف دست گرفتند و در دفاع از انقلاب و اسلامی از خانه و خانواده شان گذشتند.»

مادر شهید مصطفی با اطمینان خاطر اعلام می کند: « حاضرم تمام فرزندانم فدای اسلام و ولایت شوند» و از طعنه ها ی کسانی که می گویند چرا اجازه دادی پسرت به سوریه برود عنوان میکند «من افتخار میکنم که مصطفی شهید شد و من مادر شهید شدم و اگر لازم باشد به امر رهبری راضی ام  دو پسر دیگرم هم شهید شوند.»

این همه حرف های مادر شهید مصطفی نبود او از برخی مسئولان و نادیده گرفتن خون شهدا گله مند است. مادر شهید مدافع حرم مصطفی شیخ الاسلامی با تاکید بر اینکه مسئولان چرا جلوی بی حجابی را نمی گیرند با انتقاد می گوید:«اگر مسئولی خلاف راه خون شهدا حرکت کند بی غیرت است.خانواده های شهدا هیچ انتظار و توقعی از مسئولان جز آنکه حامی واقعی ولایت فقیه و رهبری انقلاب باشند؛ ندارند. هر مسئولی در هر جایگاه و مقامی بخواهد به حرف های رهبر مظلوم ما بی اعتنا باشد خیانت به خون شهدا کرد.»

در میان حال و هوای کربلایی اردوگاه زائران راهیان نور خواهر شهیدی هم هست که بی قراری های توام با صبر خواهرشهید مصطفی تاش موسی آدم را متعجب می کند. نمی شود بی تاب باشی اما خودت را صبور نشان دهی . پیکربرادری که هنوز برنگشته و خواهری می گوید« من و برادر شهیدم یک روح بودیم در دو بدن. نه من تحمل دوری برادر را داشتم و نه برادر تحمل دوری من را داشت . آنقدر بهم وابسته بودیم که هرجا بود یا هرجا که میخواست برود من هم همراه او بودم. همسرم می دانست برادرم جایی بخواهدبرود من باید با او باشم. هر روز همدیگر را می دیدم .مصطفی مادر نداشت، من هم خواهرش بودم و هم مادرش.»

بعد از تشییع شهید مرادخانی، مصطفی دل از زمین کند

وقتی به حرف های خواهر شهید مصطفی گوش می دهی بی شک یاد رابطه قلبی و عاطفی سالار شهیدان اباعبدالله وعمه سادات حضرت زینب کبری(س) می افتی. محبت این خواهر و برادر آنقدرعمیق است که خواهر شهید ادامه می دهد« دنیا بعد از برادرم دیگر هیچ معنایی برایم ندارد.»

شهید مصطفی تاش موسی بدون خداحافظی خواهر به کربلای سوریه رفت وقتی بچه های شهید با تعجب از او میپرسند بابا چرا برای خدافظی پیش عمه نمی روی میگوید« اگر من برای خداحافظی به دیدن  محبوبه بروم  نه من میتوانم از او دل بکنم و نه او میتواند طاقت بیاورد. برای همین به دیدنش نرفتم.»

خواهر شهید  از شهید مدافع حرم محرمعلی مرداخانی هم یادی می کند که برادرش  برای رفتن به سوریه به او رجوع کرد . وقتی که میخواست که اسمش را برای سوریه بنویسید به شوخی به شهید مرداخانی می گفت تو کجا می خواهی بروی پیرمرد. که شهید مرادخانی  هم میخندید و میگفت نه من پیرمرد نیستم.

محبوبه تاش موسی خواهر شهید مدافع حرم از بی قراری های برادر بعد از شهادت مرادخانی میگوید و ادامه میدهد:«بعد از مراسم تشییع شهید مرادخانی ،مصطفی دل از زمین کند. وقتی مصطفی بعد از مراسم به خانه ام آمد خیلی گریه کرد و گفت خواهر تو همیشه نذر صلواتت برآورده می شود نذر صلوات کن من بروم. من وقتی بی تابی مصطفی را دیدم گفتم نیازی به نذر صلوات من نیست من یقین دارم تو خیلی زود می روی. با گفتن این حرفها دلش آرام گرفت. مصطفی بعد از 10 روز از شهادت مرداخانی به سوریه اعزام شد و بعد از آن به شهادت رسید.

شهید مصطفی تاش موسی یک سال بعد از شهادت هنوز پیکر مطهرش به همراه برخی از شهدای مدافع مازندرانی به کشور بازنگشته است و خواهر با اشک چشمانش انتظار را معنا می کند. خواهری که با صدای هر دری یا زنگ تلفنی منتظر است تا خبر آمدنش برادرش را به او بدهند.

محبوبه تاش موسی دل تنگی های خود را با حرف زدن با عکس های برادر شهید،یادگاری هایش و با حضور در مزارشهدای گمنام باز می کند.آنقدر که میگوید « دیگر سوی چشمانم کم شده است به همه میگویم اسمم را بگذارید زینب. من خاک پای حضرت زینب(س) نمی شوم اما ادامه دهنده راه عمه سادات هستم .»

خواهر شهید به دنبال گُل گمشده خود قدم به خاک های به خون آغشته کربلای ایران  گذاشت و به هر عکس شهید دفاع مقدس که خانواده ها با در دست داشتن آن در مناطق هستند، با غبطه زل میزند به تصاویر و میگوید: «من باید کجا دنبال پیکر برادرم بگردم. »

وی که برای اولین بار زائر راهیان نور شده است عنوان می کند: «به نیت بازگشت پیکر برادر شهیدم نیامدم  جز آنکه از شهدا بخواهم  دلم را آرام کنند.»

تاریخ  پر است از زخم زبان هایی که غربت ائمه معصومین و اولیاء الله را نشان میدهد و در این میان خانواده های شهدا با اقتدا به اهل بیت پیامبر(ص) از این زخم ها در امان نیستند.

خواهر شهید به همه آن هایی که با کنایه و زخم زبان می گویند شهدای مدافع حرم برای پول به سوریه می روند، با صراحت می گوید: « من حاضرم به همه اینها به همان مقدار که میگویند پول بدهم آنها هم بروند. برادرم برای تفریح که به ترکیه نرفت. برادرم به ندای امام زمانش لبیک گفت و در غربت به درجه رفیع شهادت که ما آرزوی چنین مقامی را داریم، نائل شد.  

خواهر شهید مدافع حرم تاش موسی به همه مسئولانی که از اهداف و آرمان شهدا دورماندند این پیام را می دهد «ما هیچ انتظار و توقعی از مسئولان نداریم جز آنکه همه آنها در برابر خون شهدا مسئول هستند. اگردیدید مسئولی در راه اهداف نظام اسلامی و راه شهدا نیست نه درکی از شهید دارد و نه حتی ارزشی برای خود قائل است.»

شهید مصطفی تاش موسی به گفته خواهر «زندگی ساده ای داشت و هنوز خانواده اش مستاجر هستند او می توانست نرود نه از مسئولی اجازه رفتن گرفت و نه بخاطر مسئولی به سوریه رفت جز آنکه به امر ولایت و برای دفاع از حریم آل الله شربت شهادت را در غربت نوشید.»

این خواهر شهید در پایان حرف هایش با اشاره به سبک زندگی مردم و گلایه مندی از رواج  بدحجابی در جامعه می گوید: «در اذهان عمومی مردم  پر کردند آزادی  یعنی هرطوری که می خواهید باشید. اما نیامدند فرهنگ سازی نکردند. این فرهنگ سازی در وهله اول از خانواده و دوم مسئولیت سنگین مسئولانی است که با برنامه های فرهنگی در حمایت از خانواده ها کار کنند.

اگر گفته شد جنگ ما گنج بود شاید که نه یقینا به همین خاطر است که یکی از مرواریدهای درخشانی که در صدف هشت سال دفاع مقدس تازه رونمایی شد، نسلی از شهدای مدافع حرم هستند که با خون شان در آسمان دمشق مشق عشق نوشتند، راه و رسم شهادت هیچ وقت کور شدنی نیست.

انتهای پیام/

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ها
آخرین اخبار